Sztandary Króla
[Wenancjusz Fortunat - Vexilla Regis]
Sztandary Króla ciągną tu,
lśni tajemnica Krzyża znów,
przez którą Stwórca ciała – Bóg
swym ciałem zwisł z patibulum.
*
Dźwigają ciało gwoździe te,
wyciąga ręce, nogi swe.
Tak nam zbawienia łaskę da
w ofierze dana Hostyja.
*
A by poznano, że nie żył,
zraniony ostrzem włóczni był,
by wypłynęła z wodą krew,
co nas ze zbrodni obmyje.
*
I wykonało wszystko się,
to, o czym Dawid śpiewał pieśń.
By każdy naród poznać mógł:
króluje z drzewa teraz Bóg.
*
O drzewo piękne, chwalebne,
odziane w Króla purpurę.
Ty żeś wybrane z wszystkich drzew,
by dotknąć święte członki te.
*
Szczęśliwy ramion twoich stan,
na których okup wieczny dan,
stałoś się szalą aż po grób,
by wydrzeć śmierci cenny łup.
*
Jak słodka woń jest kory twej,
droższa niż nektar, niesie się.
Radość, bo godny owoc twój,
szlachetny głosisz, wielki triumf.
*
Niech ołtarz, niechaj i Żertwa
cześć w chwale Męki odbiera.
Życie przyniosło śmierci kres,
wrócone przez śmierć życie jest.